فکر نکنید خداوند شمارا فراموش کرده ... شاید درهای زندان به روی شما بسته باشد اما درهای رحمت خداوند همیشه به روی شما باز است این قدر به فکر راههای در رو نباشید خدا که فقط متعلق به آدمهای خوب نیست خدا خدای آدمهای خلافکار هم هست ... و فقط خود خداست که بین بندگانش فرقی نمی گذارد... او اند لطافت ...و اند بخشش... اند بی خیال شدن ... اند چشم پوشی و رفاقت است. (مارمولک – کمال تبریزی )

کبوتری بی قرار

بر بام خانه ام دیدم            

و دیدم که ماه

ستاره سر بریده می زاید

خواب بارانی نیامده

و کسانی که آواز آزادی را شکسته

می خوانند.

و هول کسی که

هرگز نمی آید

خودم دیدم،

نجوای لال دوجغد

در گوش تاریکی را

و فریاد روشن تو را

در میان همهمه ی آفتاب ندیدگان

شنیدم .

به چشمه های آسمان دیدم

و دیدم  که  خواب نمی بینم

ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها می شد با خود ببرد هر کجا که خواست...

اندكي شبيه دريا شده ام
همين دريايي كه در حوض خانه ي همسايه است
دهانم طعم آبي گرفته
پاهايم جلبك بسته
و در دلم هزار ماهي بي نام و نشان آشيانه كرده
باز هم نيستي
غروب چهارشنبه
و كسي ناشناس واژه هاي علاقه را سر مي برد
و كنج آواز مردگان مي اندازد
نمي دانم
شايد آخر دنياست
كه عقربه ها به بن بست رسيده اند
كاش بيايي
سر بر شانه ات بگذارم
و عريان ترين حرف هايم را
شبيه هق هق پرنده هاي پر شكسته
يادت بياورم
هيچ لازم نيست دلهره ي آيينه
از روييدن باد را به رخم بكشي
من آن قدر طعم گس آيينه را چشيده ام
كه محرم ترين آشناي باران شده ام
آه ، عزيزم ، رايحه ات پيچيده
بگو كجاي سه شنبه اي
هنوز اما خيلي صبورم
كه مي نشينم و از ته آيينه برايت انار مي چينم
تا كي بگويم برگرد
و تو بادبادكي را كه ته دريا به جلبك ها گير كرده
بهانه بياوري براي نيامدنت
اصلا بگذار طعم خاكستري شب رابچشم
بگذار آن قدر شبيه دريا شوم
كه تو ديگر به چشم نيايي
بگذار بميرم ...

باید قوی بود باید بی قراری را کنار گذاشت ولی چگونه ؟ خسته ام ؟ نه ! نباید باشم فرصتی برای خستگی و درماندگی ندارم باید رفت و گذشت از غمها و نگرانیها ... خداوندا به من بیاموز پس کی این بغض های خفته را آزاد کنم خدایا توان فریاد زدن را از من نگیر من می دانم که اگر نظری به من نیافکنی نابودم من همیشه به بخشندگیت ایمان داشته ام تو خوب می دانی همه اینها را پس ناامیدم مکن...

عیدانه فراوان شد

تا باد چنین بادا ...