هر آفریده ای شاید در این دنیا رازی در خود داشته باشد. انسانها نیز گاها در طول زندگی خود به نفطه ای  می رسند که خود تبدیل به یک راز می شوند. آخر دنیا هستم. جایی که ارتباط چندانی با محیط بیرون ندارم.البته این خود نوعی آرامش است. کمک می کند تا چیزهای تازه ای از زندگی بفهم.در اینجاست که از ارتباط با انواع آدمها می توان معنای واژه هایی را لمس کرد که همواره ارزشمند و ابدی هستند. چیزهای مثل انسانیت، شرافت، گذشت، خوب بودن... که هیچگاه کهنه شدنی نیستند. از دوستانی که به فکر بوده و هستند و آمدنشان همواره دلگرمم می کند ممنون هستم .با بودن چنین دوستانی است که می توان معنای واژه های بالا را بهتر درک کرد.