گاه زرد
گاه قرمز
سبز
و آبی
سیاه یا سفید
خاکستری حتی
کم رنگ نمی شوم ولی
نمی شوم ولی ...
2
نوشته شده در سه شنبه دوازدهم آبان 1388ساعت 15:48 توسط امیر
|
می خواهم این پست، پست شکرگذاری باشد برای خداوندی که حس می کنم جواب فریادهای بی صدای مرا در شب های تنهایی ام داده است سپاس میگویم خالقی را که حافظ تمام بندگان خویش است و امیدوارم ببخشاید لحظاتی را که از وجودش و از الطاف بی همتایش غافل بودم.
2
نوشته شده در شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 1:45 توسط امیر
|
به دلیل مشغله زیاد کمتر می توانم به روز کنم از لطف برخی دوستان نیز سپاسگزارم سرفرصت جواب خواهم داد
2
نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388ساعت 21:34 توسط امیر
|
اينجا كسي است پنهان، دامان من گرفته
خود را سپس كشيده، پيشان من گرفته
اينجا كسي است پنهان چون جان و خوشتر از جان
باغي به من نموده، ايوان من گرفته
اينجا كسي است پنهان همچون خيال در دل
اما فروغ رويش، اركان من گرفته
اينجا كسي است پنهان مانند قند در نی
شيرين شكرفروشي دكان من گرفته
جادو و چشمبندي چشم كسش نبيند
سوداگري است موزون، ميزان من گرفته
در چشم من نيايد خوبان جمله عالم
بنگر خيال خوبش مژگان من گرفته
من خستهگرد عالم درمان ز كس نديدم
تا درد عشق ديدم درمان من گرفته
بشكن طلسم صورت، بگشاي چشم سيرت
تا شرق و غرب بيني سلطان من گرفته
ساقي غيب بيني پيدا سلام كرده
پيمانه جام كرده، پيمان من گرفته
ياران دلشكسته بر صدر دل نشسته
مستان و ميپرستان ميدان من گرفته
تبريز شمس دين را بر چرخ جان ببينی
اشراق نور رويش كيهان من گرفته
مولانا
2
نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم مرداد 1388ساعت 23:15 توسط امیر
|
می گن وقتی انسان میمیره دقیقا ۲۱ گرم از وزنش کم میشه ۲۱ گرم وزن چیه؟ ۲۱ گرم اصلا چه قدر وزن داره؟ ۲۱ گرم وزن چند سکه ۵ سنتی میشه؟ ۲۱ گرم وزن یک مرغ مگس خوار... ۲۱ گرم وزن یک شکلات...
2
نوشته شده در یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 18:9 توسط امیر
|
محتسب شیخ شد و فسق خود از یاد برد
قصه ماست که در هر سر بازار بماند ...
حافظ
2
نوشته شده در سه شنبه سی ام تیر 1388ساعت 19:4 توسط امیر
|
بخوان به نام گل سرخ، در صحاری شب،
که باغها همه بیدار و بارور گردند
بخوان، دوباره بخوان،
تا کبوتران سپید
به آشیانهی خونین دوباره برگردند.
بخوان به نام گل سرخ،
در رواق سکوت،
که موج و اوج طنینش ز دشتها گذرد؛
پیام روشن باران،
زبام نیلی شب،
که رهگذار نسیمش به هر کرانه برد.
ز خشک سال چه ترسی!
- که سد بسی بستند:
نه در برابر آب،
که در برابر نور
و در برابر آواز و در برابر شور …
در این زمانه عسرت،
به شاعران زمان برگ رخصتی دادند
که از معاشقهی سرو و قمری و لاله
سرودها بسرایند
ژرف تر از خواب
زلال تر از آب.
تو خامشی،
که بخواند؟
تو میروی،
که بماند؟
که بر نهالک بیبرگ ما ترانه بخواند؟
از این گریوه به دور،
در آن کرانه ببین:
بهار آمده،
از سیم خاردار گذشته.
حریق شعله گوگردی بنفشه چه زیباست!
هزار آینه جاریست
هزار آینه
اینک
به همسرایی قلب تو میتپد با شوق
زمین تهی است ز رندان؛
همین تویی تنها!
که عاشقانه ترین نغمه را دوباره بخوانی.
بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان!
« حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی»
دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی
2
نوشته شده در جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 0:42 توسط امیر
|
2
نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر 1388ساعت 12:23 توسط امیر
|
سکوت می کنم برای اعتراض به این روزها یک سکوت وبلاگی ...
2
نوشته شده در یکشنبه سی و یکم خرداد 1388ساعت 18:3 توسط امیر
|
ما عشق را به مدرسه بردیم
در امتداد راهرویی کوتاه
بر پله های سنگی دانشگاه
و میله های سرد و فلزی
گل داد و سبز شد
آن روز، روز چندم اردیبهشت
یا چند شنبه بود
نمی دانم
آن روز هر چه بود
از روزهای آخر پاییز
یا آخر زمستان
فرقی نمی کند
زیرا ما هر دو در بهار
ـ در یک بهارـ
چشم به دنیا گشوده ایم
ما هر دو
در یک بهار چشم به هم دوخته ایم
آن گاه ناگهان متولد شدیم
و نام تازه ای بر خود گذاشتیم
فرقی نمی کند
آن فصل
ـ فصلی که می توان متولد شد ـ
حتما باید بهار باشد
و نام تازه ی ما
دیوانه وار باید باشد
فرقی نمی کند
امروز هم ما هرچه بوده ایم ، همانیم
ما باز می توانیم
هر روز ناگهان متولد شویم
ما همزاد عاشقان جهانیم..
زنده یاد قیصرامین پور
2
نوشته شده در پنجشنبه چهاردهم خرداد 1388ساعت 2:33 توسط امیر
|
